پايگاه اطلاع رساني فرهنگ و ارتباطات ديني
ArticleID PicAddress Subject Date
{ArticleID}
{Header}
{Subject}

{Comment}

 {StringDate}
 
 
 
 
  • اصلاح الگوهاي سبك زندگي و نهادينه كردن حجاب   
  • 1391-08-01 11:17:32  
  • تعداد بازدید : 12   
  • ارسال به دوستان
  •  
  •  
  • اصلاح الگوهای سبک زندگی و نهادینه کردن حجاب

    حجت الاسلام زیبایی نژاد

    رییس دفتر مطالعات و تحقیقات زنان

    به گزارش خبرنگار خبرگزاری رسا

    تبیین دین و ترویج باورها و ارزش های دینی در جامعه وظیفه اصلی حوزه های علمیه است و حوزویان تنها مسؤولیت تبیین دین و پاسخ به شبهات را برعهده ندارند، بلکه اجرای دین و تعهد دینی هم به عهده دین شناسان است؛ به نظر حضرت عالی وظیفه حوزه در مقوله عفاف و حجاب چیست؟

    اگر بخواهیم به تحلیل فعالیت های حوزه در زمینه ترویج فرهنگ عفاف و حجاب بپردازیم، باید ضعف هایی که در زمینه فعالیت های نهادهای حوزوی وجود دارد و از آن می توان به مهندسی معکوس تعبیر کرد را در نظر بگیریم. ابتدا باید دید آنچه در جامعه اتفاق می افتد، چه نسبتی با عفاف و حجاب دارد و آن چه باید در مورد حجاب نقطه آرمانی باشد و مردم نسبت به آن معتقد و علاقه مند هستند، چیست.

    گاهی اوقات به چیزی اعتقاد ذهنی داریم اما تبدیل به باور قلبی که بتوان با آن پیوند برقرار کرد، نشده است. باید نسبت به حجاب اغنای ذهنی صورت گیرد، یعنی حساسیت ها به سمت حجاب بیشتر شود و مردم نسبت به آن التزام عملی پیدا کنند. مردم نسبت به مسأله حجاب و اقامه آن حساس شوند، چراکه برخی افراد به حجاب اعتقاد دارند، علاقه مند هم هستند و التزام عملی هم دارند، اما نسبت به گسترش آن در جامعه حساس نیستند.

    برای این که ویژگی های مرتبط با بحث حجاب محقق شود، مردم باید تربیت شوند، تربیتی جامع از نظر ذهنی، تمایلات و احساسات لازم است؛ حس زیبایی شناختی آنها همان حسی باشد که خدا و پیامبر اکرم (ص) می گویند یعنی خیر را خیر و شر را شر ببینند و ارزش های دینی برای آنان جا افتاده باشد.

    خداوند در سوره حجرات آیه 7 خطاب به مسلمانان می فرماید «اللَّهَ حَبَّبَ إِلَیْکُمْ الْإِیمَانَ وَزَیَّنَهُ فِی قُلُوبِکُمْ وَکَرَّهَ إِلَیْکُمْ الْکُفْرَ وَالْفُسُوقَ وَالْعِصْیَانَ؛ خدا ایمان را براى شما دوست داشتنى گردانید و آن را در دلهاى شما بیاراست و کفر و پلیدکارى و سرکشى را در نظرتان ناخوشایند ساخت»، یعنی حس زیبایی شناسی به گونه ای شکل گرفت که ایمان را زیبا و کفر و عصیان را زشت ببینند.

    بنابراین مردم باید تربیت شوند به گونه ای که حس زیبایی شناسی آنان در مقیاس دینی شکل بگیرد؛ وقتی حس زیبایی شناسی مردم از سوی دیگران مدیریت می شود، برای این که حجاب در جامعه مطرح شود، باید ابعاد وجودی، قدرت تبیین و دفاع از حجاب را تقویت کنیم تا سبک زندگی مردم سبک زندگی متدینانه باشد.

    با توجه به این که سبک زندگی جدید مبتنی بر شادکامی فردی است و در تمام عرصه های زندگی این گونه تلقین می شود که حق با مشتری است، انسان در انتخاب سبک زندگی آزاد است و نسبت به امورات خود حق دارد که چه کار کند، چگونه حجاب نهادینه می شود، حوزه در این زمینه چه وظایفی دارد؟

    سبک زندگی مردم در جامعه ای که سبک زندگی آن مصرفی و مرزهای بین مسلمانان و کفار کمرنگ شده، به گونه ای دیگر است و نمی توان حجاب را به آن سنجاق کرد و نمی توان در برابر آن تابلو ورود ممنوع زد. دیگر دلالت مطابقی بر بحث حجاب وجود ندارد و در وضعیتی به سر می بریم که لازمه اش بی توجهی به حجاب است، از این رو در مباحث تربیتی باید دنبال دلالت های انتظامی بگردیم.

    وقتی خطیب نماز جمعه تهران 15 سال پیش با افتخار شاخصه های لیبرال را اعلام می کند و یکی از این شاخصه ها را اعطای هزار مجوز انتظار برای مطبوعات اعلام می کند، یعنی هرکسی با هر سلیقه ای می تواند مراجعه کند تا هرآنچه می خواهد به دست آورد؛ چرا دو شبکه تلویزیون به 16 شبکه افزایش یافته است به آن سبب که می خواهد بگوید انتخاب با مشتری است، اما چرا در بحث حجاب انتخاب با مشتری نباشد.

    در بحث حجاب باید الگوی زیست متدینانه را طراحی کنیم که این الگو لوازم خود را به همراه می آورد؛ در اوایل انقلاب هیچ بحثی از حجاب نمی شد و همه بحث ها سیاسی بود، اما مردم محجبه شدند، چراکه گفتمان انقلاب اسلامی یک سبک زندگی جدیدی را متناسب با انقلاب بر روی کار می آورد که لوازم خود را که یکی از آن لوازم حجاب بود، می طلبید.

    اریک فروم می گوید «در جامعه ای که مصرفی می شود بایستی منتظر باشید روابط جنسی هم باز شود»، چون انسان یک مدیر نفس بیشتر ندارد، اگر این مدیر نتوانست در برابر خواهش های اقتصادی نفس مقاومت کند به احتمال زیاد در برابر خواهش های جنسی هم مقاومت نمی کند و متأسفانه به مردم یاد داده ایم که در برابر خواهش های انسانی مقاومت نکنند.

    برای نهادینه کردن حجاب باید الگوهای سبک زندگی اصلاح شود و بعد ببینیم حوزه برای این الگوها چه کار کرده است. ابتدا منافیات حجاب مانند شراب و موسیقی، باید کنترل شود؛ در روایت داریم «الغناء رویت الزنا؛ موسیقی حرام مقدمه افتادن به زنا و شهوت حرام است»، امام خمینی (ره) در چهل حدیث از استاد شاه آبادی نقل می کنند که هیچ چیز مانند گوش دادن به موسیقی انسان را از یاد خدا غافل نمی کند.

    سیستم تربیتی ما در دین سیستم طب سوزنی است، وقتی در حجاب مشکل داریم می گوید برو موسیقی را کم کن، سراغ شراب نرو؛ می خواهید روزیتان زیاد شود می گوید برو استغفار کن و می خواهید اعتقادها قوی شود می گوید برو دستی بر سر یتیم بکش.

    تاکنون برای تربیت مردم به گونه ای که قساوت قلب نداشته باشند چه کار کرده ایم. حوزه علمیه زمانی که در عرصه تبلیغ وارد می شود بر دلالت های مطابقی دست می زند یا بر مواردی دست می گذارد که اگر آنها را درست کند تمایل به حجاب هم درست می شود، باید دید اگر بخواهد از عقاید حقه دفاع کند استدلال علمی می کند یا ارتباط عاطفی با مردم برقرار می کند که این دو روش مختلف تبلیغ است.

    تربیت جنسیتی یعنی زن را برای زن شدن و مرد را برای مرد شدن پرورش دهیم؛ الان با توجه به سیستم آموزشی کشور، دختر زن بودن خود را و پسر مرد بودن خود را به رسمیت نمی شناسد؛ باید وقار و غیرت مردم تأمین شود، الآن زن در امور خانوادگی غیرتمند هست یعنی حواسش باشد مرد به زن دیگر نگاه نکند؛ یعنی توجهش از او به جای دیگر معطوف نشود، اما مرد دارد روز به روز بی توجه تر به غیرت می شود.

    ویژگی های مردان و زنان در حال تضعیف شدن است، نظام آموزش و پرورش، نظام آموزش کشورهای سرمایه داری را وارد کشور کرده است؛ دختری که فارغ التحصیل نظام مدرسه ای است برای شغل آرزوهای بزرگی بالاتر از ازدواج و فرزندداری دارد و وقتی وارد خانه می شود می خواهد شوهر را مدیریت کند. تا زمانی که ویژگی های زنانه و مردانه شکل نگیرد، اگر قرار است زن های بدحجاب کنترل شوند، شوهران و پدران باید در مرحله اول آنها را کنترل کنند.

    کل نظام تربیتی از صدا و سیما تا آموزش و پرورش در حال تحقیر کردن مرد است و دیگر نمی توان در زندگی خانوادگی تحکم کرد، چراکه حاکمیت تضعیف شده است، اگر قرار باشد حجاب در جامعه جا بیفتد باید مرد با خصال مردانه و زن با خصال زنانه زندگی کنند و کل نظام اجتماعی پشتیبان مرد در ایفای نقش مردانه و پشتیبان زن در ایفای نقش زنانه باشد و به زن باید سازش پذیری با زن و به مرد قدرت مدیریت را آموزش دهد.

    با ملاحظه و دقت در تصمیم ها، برنامه ها و اقدام های صورت گرفته در سه دهه اخیر فی الجمله می توان گفت که مدیریت دقیق و جامعی بر وضعیت فرهنگی کشور و بیشتر در بحث عفاف و حجاب حکمفرما نیست، با وجود این، چه زمانی می توان انتظار داشت که فرهنگ عفاف و حجاب در جامعه ترویج شود؟

    زمانی اهداف ما در بحث حجاب تحقق پیدا می کند که مرجعیت های اجتماعی ما مرجعیت های مهذب و فرهیخته باشد؛ پس از انقلاب مرجعیت نهادهای دینی بر خلاف ظاهر تضعیف شده است چراکه در زیر شعارهای جذاب ولایت ولایت ولایت به دولت سالاری دامن زدیم، یعنی گفتیم که خداوند مسؤول هدایت مردم است و این مسؤولیت را به پیامبران و امامان واگذار کرده و در زمان غیبت این مسؤولیت به ولی فقیه که نایب عام امام زمان (ع) است واگذار شده، بعد آمدیم نتیجه گرفته ایم پس دولت اسلامی می تواند در همه امور مداخله کند، آیا دولت اسلامی ولی فقیه است، بعد دولت مدرن را به نام دولت اسلامی معرفی کردیم که در سیستم دموکراتیک به دست می آید و بروکراسی خاص خود را دارد.

    بعد از انقلاب دولت را تقدیس کرده ایم و در نتیجه نهادهایی که نقش مرجعیت را ایفا می کردند به محاق رفتند و جایشان را به مرجعیت های جدید دادند. خجالت ندارد برای حوزه علمیه که مسیونر آلمانی به زلزله زدگان بم کمک کنند، آمریکایی ها بیایند استیک دست مردم دهند و عملا حوزه علمیه به عنوان نهادی وارد این عرصه نشود. بعد هم آقای عزت الله انتظامی اعلام کند که اگر شده در خیابان ها می ایستیم از مردم پول جمع می کنیم مردم حرف ما را زمین نمی اندازند؛ مرجعیت ها باید مرجعیت های مهذب و فرهیخته باشند، اما در این دو سه دهه مرجعیت روحانیت تبدیل به مرجعیت هنرپیشگان شده است.

    ضعف روحانیت در عرصه ترویج فرهنگ حجاب و عفاف به آن سبب است که پیوندهای خود را با مردم تضعیف کرده و فکر می کند تبلیغ با محور علم انجام می شود، از این رو در تبلیغات دینی به دنبال اقتدار علم می گردد، در حالی که در تبلیغ اقتدار روانی یعنی نفوذ در قلوب مردم بیشتر نقش دارد؛ به جای سیستم سنتی مردمی با محوریت روحانیت، سیستم های مدرن را نشانده ایم، شاید برخی اقتضائات زمانی بوده است، اما باید متوجه بود که وقتی چیزی جایگزین می شود باید دید چه چیزی را از دست می دهیم.

    مطالعات اجتماعی در حوزه نیست که اگر داشتیم می دانستیم جامعه متحول در چه وضعیتی است و اندازه آن به دولت فشار وارد می کردیم. برای جا انداختن حجاب و عفاف باید سبک زندگی دینی باشد که نیست و رسانه های جهانی شده سبک زندگی را به خورد ما می دهند. باید تربیت جنسی داشته باشیم که اکنون نظام آموزش و پرورش و نظام رسانه ای دختر و پسر را برای زن شدن و مرد شدن پرورش نمی دهند.

    ارتباط ها باید محدود باشد، در جامعه ای که اختلاط زن و مردم حداقلی است، فضا به گونه ای می شود که زن و مرد با یکدیگر ارتباط کمتری پیدا می کنند و سخت گیری در امر حجاب زیادتر می شود، اما وقتی اختلاط فراگیر شد و گفتیم مشارکت اجتماعی برای زنان خوب است اما با حجاب و عفاف، این نحو فراخوان مشارکت اجتماعی پیامدهایی را به دنبال خواهد آورد.

    زنی که طبیعتا میل به تبرج دارد و مردی که ساختار طبیعی آن میل به شکار است کنار هم می نشانند و بعد می گویند که تخلف نکنید. در جامعه خواسته ایم راه های غیرمشروع را ببندیم، در حالی که مشروع هم در فرهنگ عمومی نامشروع است، نتیجه آن می شود که به نیازهای شهوانی جوانان پاسخ داده نمی شود.

    باید بتوان به درستی تحلیل کرد که این بدپوشی ها تا چه میزان جنسی است و تا چه میزان بحث هویتی است. تب کنکور تا چه اندازه بالا است، در جامعه که تب کنکور بالا رفته به آن سبب است که مردم پوز علمی می دهند و فرد دغدغه علمی ندارد و احساس می کند اگر در کنکور قبول نشود تحقیر می شود در حالی که آمار می گوید کسانی که به دانشگاه می روند آمار بیکاری آنها دو برابر کسانی است که تحصیل ندارند. تحصیلات عامل هویت بخش به دختر و پسر ما است.

    محجبه بودن اعتقاد بسیاری از دختران است اما از نظر رفتاری، رفتارشان با حجاب نیست، احساس می کنند در باحجابی تحقیر می شوند این نحو پوشش را برای ابراز هویت می خواهند؛ یعنی حقارت و عزت اجتماعی جایش عوض شده است. حساسیت مردم نسبت به معروف و منکر عوض می شود، به منکر امر می کنند و از معروف نهی می کنند و تحول به گونه ای است که جای این ها عوض می شود.

    یک روز صبح که برای انجام کاری به تهران سفر کرده بودم، وقتی خواستم مترو سوار شوم، دختران و زنانی را با وضعی بسیار زننده از لحاظ آرایشی مشاهده کردم، با خودم گفتم حتما اینها موقع نماز شب، به آرایش خود مشغول بودند، اما دیدم همین زن ها وقتی سوار مترو شدند، قرآن می خواندند و یا کتاب دعا در دست داشتند که این امر نشان می دهد، زن در سلوک فردی متدین است اما در سلوک اجتماعی می خواهد از جامعه عقب نماند.

    پیوند روحانیت و مردم از اوایل دهه شصت رو به صعود گذاشت و بعد افول پیدا کرد تا دولت اصلاحات و در دولت اصلاحات این نتیجه حاصل شد که بین روحانیت و مردم دارد فاصله می افتد، از این رو جامعه روحانیت در فکر جبران برآمد، اما ساز و کار را به درستی پیدا نکرد، به نظر حضرت عالی علت چیست؟

    اگر تحلیلی از تحولات اجتماعی نداشته باشیم، ممکن است به یک یأسی نسبت به خودمان برسیم. این تحولات اجتماعی مقداری برای جامعه ارتباطی است و باید متوجه باشیم که اگر حوزه هم کار خود را به درستی انجام می داد، باز هم درصد بسیار زیادی از تحولات اتفاق می افتاد. کل مرزهای جامعه از سال 1960 به بعد که وارد فضای تلویزیون، ماهواره و اینترنت شدیم و به اصطلاح در فضای جهانی شدن ارتباطات و اقتصاد قرار گرفتیم، در حال برداشته شدن است، مرز اعتقادی بدون مرز ارتباطی برداشته می شود.

    ارتباط رسانه ای ارتباط اعتقادی را هم ایجاد می کند که وقتی ارتباط اعتقادی توسط ارتباط رسانه ای برقرار شود، تضعیف خواهد شد. نسل های پیشین وقتی می خواستند اسم کسی را بیاورند دهان خود را آب می کشیدند و یهودی ها در برخی شهرها در محل های جدا از مسلمانان زندگی می کردند و مرز بین اسلام و کفر مشخص بود؛ اما در جامعه ارتباطی که در حال جهانی شدن است و اقتدار قدرت های منطقه ای در حال تضعیف شدن، نباید گفت که چرا دولت این کار را می کند و یا نمی کند.

    حوزه برای این که بخواهد در عرصه ترویج فرهنگ عفاف و حجاب و عرصه های فرهنگی دیگر موفق عمل کند باید چه شیوه ها و روش هایی را به کار بندد؟

    حوزه برای انجام رسالت خود باید در چند عرصه فعالیت کند؛ در بحث هایی که ناظر به تولید معنا و مفهوم و تولید اندیشه است مانند بحث عفاف و حجاب، اقناع علمی درست کند و آن را به زبان های مختلف ترویج دهد. گاهی وقت ها در زمینه حجاب حرف علمی داریم اما حرف علمی برای فهم مردم تبدیل نشده و نهادهای مبدل نداریم که برای اقشار مختلف این حرف ها را به زبان مختلف بزنند. اینجا برای تأثیرگذاری روانی بر مخاطب ابزار هنر مؤثر است. حوزه باید بتواند حرف خوب خود را به وسیله ابزارهای هنری اثربخش کند.

    استفاده از زبان هنر برای رواج برخی دیدگاه ها و اندیشه ها مؤثر است، در خصوص بحث حجاب باید با تولید و ترویج معنا، از زبان هنر استفاده کرد و حوزه باید خود را با عرصه مدیریت و برنامه ریزی اجتماعی درگیر کند؛ با اولویت هایی که در کشور برای مسائل تربیتی، اقتصادی، فرهنگی و ارشادی وجود دارد، درگیر شود و با دانشگاه ها مشارکت کرده و منویات خود را در طراحی سبک زندگی اسلامی پیاده کند.

    الگوهای سبک زندگی دینی به این معنا که مردم در زندگی امروز چگونه عمل کنند که کارآمد باشد؛ حوزه برای این که بتواند در عرصه های فرهنگی موفق عمل کند، باید کارشناس امر حجاب و مبلغ حجاب تربیت کند، مهارت های ارتباطی مبلغان را تقویت کند، در عرصه هنر دینی و تسلط بر ابزار رسانه ای فعال شود و لجنه ای از اصحاب و جبهه هنری انقلاب تشکیل دهد و خوراک آنان را تأمین و ارتباط آنان را با هم تداوم ببخشد.

    نحوه تعامل حوزه با نهادهای حکومتی در امر فرهنگ سازی حجاب و عفاف باید چگونه باشد؟ انتظارات روحانیت از نهادهای حکومتی در این زمینه چیست؟ آیا طرح امنیت اجتماعی نیروی انتظامی را اجرایی می دانید؟

    ارتباط حوزه با نهادهای حکومتی در برخی جاها سازمانی و در برخی جاها غیرسازمانی است؛ این ارتباطات سامان مند نیست، باید ارتباط نهادی برقرار شود و حوزه به عنوان یک نهاد مطرح شود. کسانی که به عنوان نماینده نهادی در این ارتباط ها شرکت و فعال می شوند باید حوزه را به عنوان یک نهاد بپذیرند. اما وقتی حوزه به تحلیل درستی از شرایط نرسیده و مطالعات فرهنگی و اجتماعی از وضعیت موجود و تحولات ندارد و وقتی می خواهد اظهار نظر کند، اظهارنظرها بسیار عرفی است و فشارهایی هم که به نیروی انتظامی می آورد نشان می دهد تحلیلش از موضوع بسیار سطحی است، چگونه می توان انتظار داشت که با نهادهای حکومتی تعامل درستی برقرار کند.

    حوزه هم وضعیت اجتماعی را به درستی نمی شناسد و هم گمان می کند دولت ابرقدرت است. اگرچه باید کاری کرد که متخلفان از تخلف خود وحشت زده شوند، اما نگاه حوزه نسبت به مقوله قدرت یک نگاه عرفی است و قدرت را قدرت سخت می بیند؛ حواسمان نیست مقابله با متخلف در جامعه ای که در آن بی حجابی ناهنجاری است و مردم آن را بد می دانند ساده است چراکه احساس و افکار عمومی پشت سر شما است، اما گر بدحجابی تبدیل به هنجار شد، وقتی بخواهید وارد شوید، مقابل مردم هستید.

    در جایی نیروی انتظامی می تواند موفق باشد که مردم برای عملکرد او هورا بکشند، مردم از جمع کردن چاقوکش ها حمایت می کنند چراکه هنوز چاقوکشی تبدیل به هنجار نشده است، اما وقتی جامعه مقابل ما است باید چه کار کنیم؛ حوزه باید با این فرض اقدام کند که مردم نسبت به موضوعی مشتاق شوند و حمایت کنند.

    راهکار مطالبات اجتماعی حوزه چیست، حوزه از دولت مطالبه دارد و از آن طرف نیروی انتظامی می گوید باید بقیه نهادها به وظیفه خود عمل کنند؟

    این مشکل در خصوص بحث حجاب و عفاف نیست، بلکه به سبب ضعف ارتباطی حوزه از ابتدای انقلاب با نهادهای حکومتی است؛ بسیاری از علما معتقدند حرف می زنیم اما گوش شنوایی در نهادهای حکومتی نیست، پیش نهادهای حکومتی که برویم می گویند حوزه حرفی برای زدن ندارد و جلو نمی آید. حوزه و نهادهای حکومتی زبان مفاهمه با یکدیگر ندارند و تا مدتی حوزه باید به این سمت برود که نهادهای تخصصی را تقویت کند تا مشکلات امروز، فردا کمتر شود.

    حوزه کارشناسانی را که بتوانند کنار نهادهای حکومتی در مسند برنامه ریزی اجتماعی قرار بگیرند کم پرورش داده است و آنهایی را که پرورش یافته اند تازه در حال یاد گرفتن ادبیات کاری هستند. باید فرض کنیم در عرصه مدیریت اجتماعی هستیم و حکومت برای خودمان است، پس نیروهای اصلی را باید خودمان تربیت کنیم.

    جریان عمومی حوزه با نهادهای تخصصی خود ارتباط ندارد، وقتی روحانیت بخواهد در مسأله عفاف و حجاب اظهارنظر کند، تا به حال نشده که به یک نهاد تخصصی بگوید تا فهمش را از این موضوع ارائه دهد؛ علما در عرصه اقتصاد موضع گیری می کنند در حالی که در کنار آنها نهادهایی هستند که به صورت تخصصی وارد عرصه شده اند و باید با آنها مشورت کنند و وقتی به یک جمع بندی رسیدند، اظهارنظر کنند.

    مقام معظم رهبری دو سال پیش با جامعه مدرسین جلسه داشتند و بحث عفاف و حجاب را مطرح کردند و بحث این بود که دولت نمی خواهد این طرح را انجام دهد. در کشور یک وحدت رویه وجود ندارد، اشکال به دولت سر جای خود، اما یک اشکال روشی به حوزه آن است که وقتی بخواهند درباره مسأله ای اظهارنظر کنند، ابتدا باید تحلیل یک مرکز تخصصی مربوطه را بخواهند و بعد اظهارنظر کنند، که البته این کار اتفاق نمی افتد. هرچه موقعیت ها خطیرتر می شود باید اعتقاد به کار کارشناسی نیز بیشتر شود که متأسفانه این اتفاق در حوزه نیفتاده است.

    نظر خود را درباره روحانیانی که در عرصه امر به معروف و نهی از منکر مضروب گشته اند بیان فرمایید؟ اساسا چرا در جامعه این شرایط به وجود می آید و یک آمر به معروف و ناهی از منکر مورد ضرب و شتم قرار می گیرد؟

    جامعه ای که فردگرا می شود یعنی شادکامی فردی در آن اصل است و قوانین و مناسبات اجتماعی در خدمت کیف فردی قرار می گیرند، این مسأله مطرح می شود که مردم تمایلات مختلف دارند و موقعی که مردم تمایلات مختلف دارند، همبستگی اجتماعی به وجود می آید؛ گاهی وقت ها اختلاف ها سبب انسجام می شود و جامعه به این هدف می رسد که هرکسی باید سرش در لاک خودش باشد که اگر این اصل پذیرفته شد به راحتی می توان تفاهم کرد.

    زمانی آقای متکی می گفتند که کلینتون به ژاپن رفته بود و موقعی که با ژاپنی ها دیدار داشت در یک کنفرانس مشترک شرکت کرد و این مسأله را مطرح کرد به این نتیجه رسیدیم در خیلی از مسائل با هم تفاهم نداریم. باید توجه داشت که شیوه ورود در جامعه ای که فردگرا شده با شیوه ورود در جامعه ای که مردم نسبت به امور یکدیگر احساس مسؤولیت می کنند، متفاوت است.

    در جامعه فردگرا هرکس زندگی خود را می کند و اگر قرار باشد به همدیگر گیر دهیم اختلافات اجتماعی ایجاد می شود؛ امر به معروف و نهی از منکر درجامعه ای جواب می دهد که پیوند اجتماعی براساس همبستگی اجتماعی تعریف شده باشد و در جامعه ای که ارزش های جمع گرایانه بر آن حاکمیت دارد امر به معروف و نهی از منکر جا می افتد، اما جامعه ای که در حال فردگرا شدن است، تلقی از امر به معروف و نهی از منکر فضولی است و کسی که آمر به معروف و ناهی از منکر است مزاحم زندگی مردم به شمار می رود.

    حضرت عالی به تحلیل فعالیت های حوزه در زمینه ترویج فرهنگ عفاف و حجاب پرداختید و با اشاره به ضعف هایی که در فعالیت های نهادهای حوزوی در این عرصه وجود دارد، نسبت بین عفاف و حجاب و آنچه در جامعه اتفاق می افتد را مورد بررسی قرار داده و مشکلاتی را برشمردید، اگر راه حلی برای برون رفت از این وضعیت مدنظر دارید، بفرمایید؟

    روحانیت اعتمادسازی کند، اعتمادسازی با دستگاه های علمی؛ ادبیات کارشناسی و زبان مفاهمه حوزه باید تقویت شود و اعتمادسازی با عموم مردم و آنها را بفهمد. من طرفدار ساختارشکنی از تبلیغ هستم؛ تبلیغی که تنها به ماه محرم، ماه صفر و ماه مبارک رمضان منحصر شود، کم اثر است. روحانی باید در متن زندگی و در کنار مردم باشد و تبلیغ باید در عرصه های مختلف انجام شود. مردم باید احساس کنند که روحانی یا مشکل آنان را حل می کند یا اگر حل نمی کند در کنار آنان غصه می خورد و مشکل آنان را می فهمد.

    باید به بخش های تربیتی توجه کرد و در بخش های تربیتی سن را پایین آورد. حجاب باید به چه عنوان رعایت شود؛ به مسأله حجاب یا به عنوان یک ارزش اسلامی نگاه شود یا به عنوان یک سنت ملی. در برخی کشورها مانند مالزی حجاب منبعث از تربیت دینی و اسلامی نیست. گاهی وقتها حجاب به عنوان عامل عزتمندی اجتماعی معروف می شود مانند اوایل انقلاب که بسیاری از بی حجاب ها محجبه شدند. اگر بخواهیم حجاب را به عنوان یک ارزش اسلامی در جامعه بازتولید کنیم باید بر روی تربیت جنسی مردم کار شود؛ اگر می خواهیم حجاب را به عنوان یک قانون و انضباط اجتماعی جا بندازید باید روحیه قانون پذیری و نظم اجتماعی را در مردم تقویت کنیم.

    قانون در کشور ما جا نمی افتد چون می دانند با مهره های درشت برخورد نمی شود، اگر مردم احساس کنند که نیروی بازدارنده با کسی تعارف ندارد و مهره ها هم به واسطه بی حجابی بازداشت می شوند، دیگر مخالفت نمی کنند. باید فرهنگ قانون پذیری و نظم در جامعه نهادینه شود و اگر می خواهیم حجاب به عنوان یک عزت هویت بخش مطرح شود باید الگوسازی از حجاب شود به گونه ای که مردم احساس کنند در حجاب کلاس بیشتری دارند.

    حوزه باید بحث تبلیغ را در سنین پایین تر ببرد، تبلیغ را با محوریت خانواده انجام دهد. خانواده هنوز به عنوان یک سیاست روشی برای حوزه جا نیفتاده است، خانواده ها مخاطب طلاب هستند، اما خانواده ادبیات تبلیغ نیست و هنوز با افراد به مثابه یک فرد ارتباط برقرار می کنیم. الگویی از روابط خانوادگی را به فرزندان یاد دهیم که در هاله ای از عفاف باشند و در روش و محتوا سیاستگذاری کنیم تا در آینده وظیفه خود را نسبت به خانواده ها ادا کرده باشیم.

    فرهنگ جنسی در دوران کودکی و نوجوانی شکل می گیرد و بسیاری حتی پیش از بلوغ، باید بدانیم که عالم تربیت با عالم تکلیف فرق می کند، تکلیف برای آدم بالغ است اما فردی که پنج ساله می شود باید تربیت شود. حساسیت در برنامه هایی مانند فیتلیه و مانند آن باید بیشتر شود که دختر و پسر را کنار هم می نشانند و کاملا مرز جنسیتی را به هم می ریزند.

    در این وانفسا کسانی دارند برای حوزه مباهات و آنچه به آن حساسیت نداریم و برای افراد نابالغ برنامه ریزی می کنند و زمانی که به سن بلوغ رسیدند دیگر کاری نمی شود کرد. در آموزش و پرورش هم باید از کودکان و مهدکودک ها شروع کرد؛ آموزش زبان خارجی به کودکان خردسال مرجعیت های دیگری را برای آنان ایجاد می کند و باید نسبت به این مسأله هوشیار باشیم؛ حتی برخی پیش دبستانی ها رقص یاد کودکان می دهند که متأسفانه هیچ کس هم نسبت به این مسأله حساس نیست.

    از اینکه وقت خود را در اختیار ما گذاشتید از شما متشکریم

     
    نام :
    نام خانوادگی :
    ایمیل :
     
    متن :
    متوسط امتیاز :
    %0
    تعداد آراء :
    0
    امتیاز شما :